Κίνδυνος για τις γυναίκες από τον καρκίνο του προστάτη του άντρα

Οι γυναίκες που έχουν πατέρα, αδελφό ή γιο με καρκίνο του προστάτη ίσως διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να εκδηλώσουν καρκίνο του μαστού, σύμφωνα με μία νέα μελέτη.
Αν και η συσχέτιση αυτή μοιάζει εν πρώτοις παράλογη, προγενέστερες μελέτες έχουν δείξει ότι ανάμεσα σε αυτές τις μορφές καρκίνου είναι κοινά ορισμένα ογκογονίδια, όπως τα BRCA 1 και 2, που ενοχοποιούνται για τις κληρονομούμενες μορφές τους, ενώ δεν αποκλείεται να παίζουν ρόλο και άλλα.
Όπως γράφουν στην επιθεώρηση «Cancer» επιστήμονες από τις ΗΠΑ, είναι καλά τεκμηριωμένο ότι ο κίνδυνος εκδηλώσεως της μιας ή της άλλης μορφής καρκίνου αυξάνεται όταν υπάρχει οικογενειακό ιστορικό της ίδιας νόσου. Ωστόσο λίγα είναι γνωστά για την «ενδοοικογενειακή» συσχέτιση του καρκίνου του μαστού με τον καρκίνο του προστάτη.
Για να διερευνήσουν το θέμα, οι επιστήμονες από την Ιατρική Σχολή του Πολιτειακού Πανεπιστημίου Wayne, στο Ντιτρόιτ, παρακολούθησαν έως το 2009 την πορεία της υγείας 78.171 γυναικών, οι οποίες εντάχθηκαν στη μελέτη τους την περίοδο 1993-1998, όταν είχαν ηλικία 50 ετών και άνω.
Κατά την έναρξη της μελέτης καμία εθελόντρια δεν έπασχε από καρκίνο του μαστού, αλλά έως το τέλος της είχαν καταγραφεί 3.506 κρούσματα της νόσου.
Όπως διαπίστωσαν, όσες εθελόντριες είχαν ιστορικό καρκίνου του προστάτη σε πρώτου βαθμού συγγενή (πατέρα, αδελφό ή/και γιο) διέτρεχαν κατά 14% υψηλότερο κίνδυνο να εκδηλώσουν οι ίδιες καρκίνο του μαστού.
Όσες, όμως, είχαν ταυτοχρόνως και οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του μαστού, διέτρεχαν κατά 78% υψηλότερο κίνδυνο καρκίνου του μαστού, σε σύγκριση με τις συνομήλικές τους δίχως οικογενειακό ιστορικό των δύο καρκίνων.
«Τα ποσοστά αυτά σημαίνουν μέτρια αύξηση του κινδύνου όταν υπάρχει μόνο το οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του προστάτη, αλλά σημαντική όταν συνυπάρχει ιστορικό καρκίνου του μαστού», δήλωσε η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Τζένιφερ Λ. Μπίμπι-Ντάιμερ, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Ογκολογίας του πανεπιστημίου.
Επομένως, «οι γιατροί θα πρέπει να λαμβάνουν πλήρες οικογενειακό ιστορικό, και για τα δύο φύλα, ιδίως όσον αφορά τους συγγενείς πρώτου βαθμού, για να αποκομίζουν πλήρη εικόνα του δυνητικού κινδύνου που διατρέχουν οι ασθενείς τους», πρόσθεσε.

Μένουμε μαζί για τα παιδιά»: Σωστό ή λάθος;

Μένουμε μαζί για τα παιδιά»: Σωστό ή λάθος;

Ζωή Στραβοπόδη09/03/201509:00

Έχουν δίκιο οι γονείς που επιλέγουν να «μείνουν μαζί για τα παιδιά» ή μήπως η παραμονή σε ένα δυστυχισμένο γάμο είναι τελικά πιο επιβλαβής για τα παιδιά από ό,τι η διάλυσή του;

Ζωή Στραβοπόδη-Τζιάνο
Ψυχοθεραπεύτρια – Οικογενειακή Σύμβουλος

«Μένω στο γάμο μου για χάρη των παιδιών». Αυτή η φράση αποτελεί μια από τις πιο κοινές «δικαιολογίες» που ακούω από ανθρώπους που υποστηρίζουν ότι θα ήθελαν να χωρίσουν αλλά δεν το τολμούν. Η στερεότυπη αντίληψη που κυριαρχούσε για χρόνια στην κοινωνία μας ήταν ότι τα «παιδιά χωρισμένων γονιών» είναι καταδικασμένα να αντιμετωπίσουν αυξημένα προβλήματα συμπεριφοράς τόσο στην παιδική όσο και στην μετέπειτα ενήλικη ζωή τους. Η αντίληψη αυτή κυριαρχούσε σε τέτοιο βαθμό που κάποιοι κατέληξαν να υποστηρίζουν ότι εφόσον ένα ζευγάρι επέλεξε να κάνει παιδιά οφείλει να παραμείνει δεσμευμένο στο γάμο του όσο δυσλειτουργικός και αν είναι αυτός. Οι αντιλήψεις αυτές όμως έχουν ξεκινήσει τις τελευταίες δύο δεκαετίες σιγά-σιγά να αποδομούνται και να αντικαθίστανται από την άποψη ότι η εμμονή σε έναν «άρρωστο» γάμο μπορεί τελικά να αποδειχτεί πιο επιβλαβής για τα παιδιά από ότι ένα διαζύγιο.


Οι απόψεις για το τι είναι σωστό για τα παιδιά και τι όχι πλέον διίστανται, και όταν οι απόψεις διίστανται η παραφιλολογία ανθεί. Τι ισχύει λοιπόν και τι δεν ισχύει; Έχουν δίκιο οι γονείς που επιλέγουν να «μείνουν μαζί για τα παιδιά» ή μήπως η παραμονή σε ένα δυστυχισμένο γάμο είναι τελικά πιο επιβλαβής για τα παιδιά από ό,τι η διάλυσή του; Είναι τα παιδιά χωρισμένων γονιών καταδικασμένα να ζήσουν μια ζωή γεμάτη ψυχολογικά προβλήματα ή είναι οι συγκρούσεις των γονέων αυτές που τελικά τους δημιουργούν άλυτες  ψυχολογικές εμπλοκές;
Συχνά καλούμαι να δώσω απαντήσεις σε τέτοιου είδους ερωτήματα. Η άποψή μου είναι πλέον σαφής: Ένα διαζύγιο σίγουρα δεν είναι ευχάριστο αλλά δεν είναι κατ’ ανάγκη αυτό καθ’εαυτό που πληγώνει και που δημιουργεί ψυχολογικές εμπλοκές στα παιδιά. Ο πραγματικά επιβαρυντικός παράγοντας για τα παιδιά είναι η έντονη εχθρότητα που συχνά αναπτύσσεται μεταξύ δύο συντρόφων που οδεύουν προς το διαζύγιο και που δυστυχώς συνήθως συνεχίζεται και μετά από αυτό.

Θα προσπαθήσω να το πω ακόμα πιο απλά: Αυτό που έχει σημασία για την ψυχολογική και συναισθηματική ευημερία των παιδιών δεν είναι αν οι γονείς τους είναι παντρεμένοι ή χωρισμένοι αλλά η ποιότητα της σχέσης τους. Εν ολίγοις αυτό που έχει σημασία για τα παιδιά είναι οι γονείς τους να μην συμπεριφέρονται εχθρικά ο ένας προς στον άλλον αλλά αντίθετα να νοιάζονται ο ένας για τον άλλον και να αλληλοϋποστηρίζονται, ανεξάρτητα αν αυτό συμβαίνει στα πλαίσια του γάμου ή μετά από ένα διαζύγιο. Σύμφωνα με την προσωπική μου εμπειρία ένα «καλό διαζύγιο» είναι προτιμότερο από έναν δυστυχισμένο γάμο. Δεν σας κρύβω ότι βλέπω συχνά παιδιά χωρισμένων γονιών με λιγότερα προβλήματα σε σύγκριση με παιδιά που οι γονείς του μένουν μαζί σε ένα γάμο που δεν λειτουργεί. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη.

Το ότι οι συγκρούσεις είναι επιβλαβείς για τα παιδιά βέβαια είναι κάτι που πλέον οι περισσότεροι γονείς γνωρίζουν. Κάποιοι λοιπόν καταλήγουν να πιστεύουν ότι η λύση είναι να μην τσακώνονται μπροστά στα παιδιά. Η δική μου άποψη είναι ότι η ιδέα να αποκρύπτει ένα ζευγάρι τις συγκρούσεις του από τα παιδιά όχι μόνο δεν είναι καλή αλλά έχει αποδειχτεί και ανέφικτη. Πρώτον τα παιδιά αντιλαμβάνονται τα προβλήματα των γονέων τους ακόμα και όταν αυτοί δεν τα εκφράζουν ανοιχτά. Δεύτερον, αυτό που ίσως δεν αντιλαμβάνονται οι γονείς αυτοί είναι ότι δεν είναι μόνο οι ανοιχτές συγκρούσεις επιβλαβείς για τα παιδιά αλλά το γενικότερο κλίμα εχθρότητας το οποίο μπορεί να εκφράζεται όχι μόνο μέσα από ανοιχτές συγκρούσεις και τσακωμούς αλλά και μέσα από συνεχείς επικρίσεις, μέσα από παθητική επιθετικότητα (π.χ. «μούτρα» και αδιαφορία), μέσα από ένα κλίμα περιφρόνησης ή συνεχούς ανταγωνισμού κλπ.

Εν ολίγοις, αν ένας γονιός επιθυμεί να κάνει κάτι για χατίρι των παιδιών του, το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να προσπαθήσει να βελτιώσει τη σχέση του με τον άλλο γονιό, είτε αποφασίσετε να παραμείνετε στο γάμο είτε όχι.  

Πριν κλείσω όμως, και για την αποφυγή παρεξηγήσεων θα ήθελα να σημειώσω το εξής: Η προσωπική μου άποψη είναι ότι τα παιδιά αναμφισβήτητα πληγώνονται όταν οι γονείς τους χωρίζουν. Το διαζύγιο είναι μια πραγματικότητα που σηματοδοτεί έναν αριθμό αλλαγών και απωλειών που είναι δύσκολο να μεταβολιστούν χωρίς κόστος. Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι από εσάς γνωρίζετε πως στις μέρες μας, στατιστικά, περισσότεροι από ένας στους τρεις γάμου καταλήγουν σε διαζύγιο. Και δυστυχώς, ενώ μπορεί να είναι απαραίτητο και επιθυμητό κάποιοι από αυτούς τους γάμους να τελειώνουν, ένας σημαντικός αριθμός γάμων λύνονται χωρίς αυτό να είναι απαραίτητο. Για το λόγο αυτό όταν κάποιος με ρωτά αν θα πρέπει να παραμείνει στο γάμο του για τα παιδιά απαντώ πως η ερώτηση υπονοεί ότι ένας δυστυχισμένος γάμος είναι καταδικασμένος να παραμείνει εσαεί δυστυχισμένος και μη λειτουργικός.

Η δική μου άποψη όμως είναι διαφορετική. Με ένα μικρό αριθμό εξαιρέσεων, οι περισσότεροι γάμοι με προβλήματα μπορούν να μεταμορφωθούν σε χαρούμενες και λειτουργικές σχέσεις. Τα ζευγάρια έχουν πλέον τη δυνατότητα να αναζητήσουν συμβουλές και βοήθεια ώστε να σταματήσουν να ζουν μέσα στις συγκρούσεις, την απογοήτευση και τη μιζέρια. Πριν λοιπόν κάποιος αποφανθεί αν θα πρέπει να χωρίσει ή όχι για χάρη των παιδιών του καλό είναι να εξετάσει ενδελεχώς την πιθανότατα να φτιάξει το γάμο του.

Πώς θα καταλάβετε αν κινδυνεύετε από αναιμία

Η έλλειψη σιδήρου είναι η κυριότερη αιτία αναιμίας. Αυτή είναι μια κατάσταση κατά την οποία το άτομο έχει πολύ χαμηλά επίπεδα ερυθρών αιμοσφαιρίων στο αίμα του.

Το σώμα σας χρειάζεται σίδηρο για να δημιουργήσει μια πρωτεΐνη που ονομάζεται αιμοσφαιρίνη, η οποία είναι υπεύθυνη για τη μεταφορά οξυγόνου στους ιστούς του σώματός σας. Οι ιστοί και οι μυς σας χρειάζονται οξυγόνο για να λειτουργήσουν αποτελεσματικά.
Αίτια αναιμίας από έλλειψη σιδήρου
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους ένα άτομο μπορεί να έχει έλλειψη σιδήρου. Αυτοί περιλαμβάνουν:
Ανεπαρκής πρόσληψη σιδήρου μέσω της διατροφής
Ο σίδηρος μπορεί να βρεθεί σε τροφές όπως το κρέας, τα αυγά και μερικά πράσινα λαχανικά. Οι έγκυες γυναίκες και τα μικρά παιδιά μπορεί να χρειαστούν ακόμη περισσότερο σίδηρο στη διατροφή τους, καθώς είναι απαραίτητο μέταλλο σε περιόδους ανάπτυξης του σώματος.
Εγκυμοσύνη ή απώλεια αίματος λόγω εμμήνου ρύσεως
Στις γυναίκες σε ηλικία τεκνοποίησης, οι πιο κοινές αιτίες της αναιμίας από ανεπάρκεια σιδήρου είναι η βαριά έμμηνος ρύση ή η απώλεια αίματος κατά τη διάρκεια του τοκετού. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία περίπου το 9% των γυναικών ηλικίας 12 έως 49 ετών πάσχει από έλλειψη σιδήρου.
Εσωτερική αιμορραγία
Ορισμένες ιατρικές παθήσεις μπορούν να προκαλέσουν εσωτερική αιμορραγία, η οποία με τη σειρά της μπορεί να οδηγήσει σε αναιμία από έλλειψη σιδήρου. Τέτοιες παθήσεις μπορεί να είναι ένα έλκος στο στομάχι, πολύποδες (νεοπλασίες των ιστών) στο έντερο, ή καρκίνος του παχέος εντέρου.
Αδυναμία του οργανισμού να απορροφήσει το σίδηρο
Ορισμένες διαταραχές ή χειρουργικές επεμβάσεις που επηρεάζουν τα έντερα μπορεί επίσης να επηρεάσουν το πώς το σώμα σας απορροφά τον σίδηρο. Ακόμα κι αν παίρνετε αρκετό σίδηρο από τη διατροφή σας, η κοιλιοκάκη ή κάποια εντερική χειρουργική επέμβαση, όπως η γαστρική παράκαμψη, μπορεί να περιορίσουν την ποσότητα του σιδήρου που ο οργανισμός σας είναι σε θέση να απορροφήσει.
Πώς θα καταλάβετε ότι κινδυνεύετε από αναιμία λόγω έλλειψης σιδήρου
Τα συμπτώματα της αναιμίας από ανεπάρκεια σιδήρου μπορεί να είναι πολύ ήπια στην αρχή και μπορεί να περάσουν εντελώς απαρατήρητα. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν ότι έχουν ήπια αναιμία μέχρι αυτή να εντοπιστεί σε κάποια συνηθισμένη εξέταση αίματος.
Τα συμπτώματα της μέτριας έως σοβαρής αναιμίας λόγω έλλειψης σιδήρου περιλαμβάνουν:
-Γενικευμένη κόπωση
-Συχνή αίσθηση αδυναμίας
-Χλωμό δέρμα
-Δυσκολία στην αναπνοή
-Ζάλη
-Παράξενη λαχτάρα για μη-διατροφικά είδη, όπως σκόνη, πάγο και πηλό
-Μυρμήγκιασμα στα πόδια
-Πρήξιμο ή πόνος στη γλώσσα
-Κρύα χέρια και πόδια
-Ταχυκαρδία ή αρρυθμία
-Εύθραυστα νύχια
-Συχνοί πονοκέφαλοι

Καθυστέρηση και αρνητικό τεστ: Τι μπορεί να σημαίνει

Η πρώτη σκέψη που περνά από το μυαλό κάθε σεξουαλικά ενεργής γυναίκας όταν έχει καθυστέρηση είναι ότι μπορεί να είναι έγκυος. Τι σημαίνει όμως αν το τεστ εγκυμοσύνης βγει τελικά αρνητικό;

Δείτε τις πιθανές αιτίες που καθυστερεί η περίοδος ενώ έχει αποκλειστεί το ενδεχόμενο εγκυμοσύνης.
1. Σημαντική απώλεια βάρους ή έντονη σωματική άσκηση
Εάν ο Δείκτης Μάζας Σώματος πέσει κάτω από το 18-19, είναι πιθανό να υπάρξει καθυστέρηση στην περίοδο. Το ίδιο ισχύει και σε περιόδους έντονης σωματικής δραστηριότητας, όπως κατά την περίοδο προετοιμασίας για έναν μαραθώνιο. Και στις δύο περιπτώσεις η καθυστέρηση οφείλεται στην προσπάθεια του ίδιου του οργανισμού να προστατευθεί από μια ενδεχόμενη εγκυμοσύνη επειδή το σώμα είναι καταπονημένο.
2. Σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών
Η διατάραξη της ορμονικής λειτουργίας που συνεπάγεται το σύνδρομο έχει σαν αποτέλεσμα να καθυστερεί σημαντικά η περίοδος. Άλλα συνήθη συμπτώματα του συνδρόμου πολυκυστικών ωοθηκών είναι η έντονη τριχοφυΐα και η δυσκολία απώλειας βάρους.
3. Χρόνιες παθήσεις όπως η κοιλιοκάκη (δυσανεξία στη γλουτένη)
Οποιαδήποτε χρόνια πάθηση δεν αντιμετωπίζεται με ειδική αγωγή ή δεν έχει ακόμη διαγνωσθεί καταπονεί τον οργανισμό και μπορεί να οδηγήσει στην καθυστέρηση της περιόδου.
4. Στρες
Ένα στρεσογόνο συμβάν μπορεί να οδηγήσει στη λεγόμενη υποθαλαμική αμηνόρροια. Ο υποθάλαμος είναι μια περιοχή του εγκεφάλου στον οποίο ρυθμίζονται αρκετές από τις ορμόνες που παίζουν ρόλο στην περίοδο. Ο υποθάλαμος είναι όμως εξαιρετικά ευαίσθητος στο στρες. Έτσι, η καθυστέρηση της περιόδου μπορεί να οφείλεται σε μια σημαντική αλλαγή καριέρας, στην απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, ένα χωρισμό ή οποιοδήποτε άλλο γεγονός προκαλεί συναισθηματική καταπόνηση.
5. Διαταραχή του θυρεοειδούς
Ο θυρεοειδής είναι ένας μικρός αδένας που ρυθμίζει το μεταβολισμό. Αλληλεπιδρά με πολλά άλλα συστήματα του οργανισμού ώστε να εξασφαλιστεί η ομαλή λειτουργία τους. Έτσι, μια διαταραχή στη λειτουργία του θυρεοειδούς, υποθυρεοειδισμός ή υπερθυρεοειδισμός, μπορεί να επηρεάσει τον κύκλο της περιόδου.
6. Μέθοδος αντισύλληψης
Δεν αποκλείεται η καθυστέρηση να οφείλεται στην ίδια τη μέθοδο αντισύλληψης (π.χ. χάπι ή ενδομήτριο εξάρτημα) και στην περίπτωση αυτή η καθυστέρηση δεν είναι ανησυχητική. Το ίδιο συμβαίνει πολλές φορές μετά τη διακοπή της αντισύλληψης, έως ότου επανέλθει στο φυσιολογικό ο κύκλος της περιόδου.
7. Πρόωρη εμμηνόπαυση
Η περίπτωση αυτή αφορά σε μεγαλύτερης ηλικίας γυναίκες (κάτω των 40 ετών) που δεν έχουν όμως φτάσει ακόμη στη φυσιολογική ηλικία εμμηνόπαυσης. Εκτός από την καθυστέρηση της περιόδου ή την αμηνόρροια, συμπτώματα της πρόωρης εμμηνόπαυσης είναι οι εξάψεις, η νυχτερινή εφίδρωση και η ξηρότητα του κόλπου.

Ποιοι δεν πρέπει να πίνουν καφέ;

Πολλές μελέτες έχουν δείξει ότι ο καφές παρέχει πολλαπλά οφέλη για την υγεία μας, όταν βέβαια καταναλώνεται σε συγκεκριμένες ποσότητες και χωρίς πρόσθετη ζάχαρη ή γάλα.
Εντούτοις, η κατανάλωση καφέ δεν συνιστάται για ορισμένες υποομάδες του πληθυσμού.

Αρχικά, η διεγερτική καφεΐνη καθιστά τον καφέ απαγορευτικό για άτομα που πάσχουν από χρόνια αϋπνία. Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Journal of Clinical Sleep Medicine, η κατανάλωση καφέ έως και 6 ώρες πριν ξαπλώσουμε μπορεί να επηρεάσει τον ύπνο μας.

Καλό θα είναι και τα άτομα που πάσχουν από διαβήτη και δεν λαμβάνουν θεραπεία να ρωτήσουν το γιατρό τους πριν αποφασίσουν να βάλουν τον καφέ στη ζωή τους. Έχει παρατηρηθεί πως όταν η κατανάλωση καφέ (με ή χωρίς καφεΐνη) συνοδεύεται από την κατανάλωση γεύματος με υψηλή περιεκτικότητα σε γλυκόζη μειώνεται η ευαισθησία του οργανισμού στην ινσουλίνη και τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα ανεβαίνουν πάνω από το αναμενόμενο όριο.

Αμφιλεγόμενο ζήτημα παραμένει επίσης η κατανάλωση καφέ σε παιδιά και εφήβους. Σύμφωνα με ανακοίνωση του αμερικανικού Οργανισμού Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA), διατίθενται πλέον στην αγορά αρκετά προϊόντα –όπως αναψυκτικά και γλυκίσματα– που περιέχουν καφεΐνη και αρκετά από αυτά είναι εξαιρετικά ελκυστικά στο νεαρό κοινό. Ο FDA δεν έχει καταλήξει σε οδηγία για την επιτρεπόμενη κατανάλωση καφεΐνης από παιδιά και εφήβους (για τους υγιείς ενήλικες το προτεινόμενο όριο είναι τα 400 mg την ημέρα, περίπου 4-5 φλιτζάνια), όμως η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής δεν συνιστά την κατανάλωση καφεΐνης και άλλων διεγερτικών από παιδιά και εφήβους.

Όσον αφορά τις γυναίκες, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Menopause, ο καφές μπορεί να εντείνει τις εξάψεις και τη νυχτερινή εφίδρωση μετά το στάδιο της εμμηνόπαυσης.

Θα πρέπει, τέλος, να σημειωθεί ότι το γονίδιο CYP1A2 καθορίζει πόσο γρήγορα μεταβολίζει ο οργανισμός μας την καφεΐνη. Ορισμένα άτομα διαθέτουν μια παραλλαγή του γονιδίου που τους καθιστά ιδιαίτερα ευαίσθητους στην επίδραση της καφεΐνης κι έτσι μπορεί να εκδηλώσουν υπερβολική νευρικότητα ή απότομη αύξηση της αρτηριακής τους πίεσης μετά την κατανάλωση μίας μόλις κούπας καφέ.

Δέκα τρόφιμα που τρώγονται ακόμα και αν λήξουν

Δέκα τρόφιμα που τρώγονται ακόμα και αν λήξουν

Η μούχλα δεν είναι πάντα... εχθρός

Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, αφορά στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι Βρετανοί πετούν στα σκουπίδια περί τους 4,3 εκατομμύρια τόνους με απόλυτα φαγώσιμα τρόφιμα. Δεν είναι κάτι ανήκουστο για τους υπόλοιπους από εμάς, μιας και μια μεγάλη πλειοψηφία ρίχνει στον κάλαθο των αχρήστων φαγητά που μόλις έχουν λήξει σύμφωνα με την ημερομηνία που αναγράφεται στην συσκευασία.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Independent, υπάρχουν ορισμένα τρόφιμα που μπορούν να καταναλωθούν και αφού περάσει η ημερομηνία λήξης.

Ποια είναι αυτά: Ιδού η λίστα που ακολουθεί:

1. Τσιπς
Το αλάτι βοηθά στην συντήρησή τους

2. Σοκολάτα
Η ζάχαρη λειτουργεί όπως το αλάτι, τη διατηρεί σε καλή κατάσταση

3. Κέτσαπ
Τρόφιμα όπως η κέτσαπ, διατηρούνται μέχρι και 12 μήνες αν φυσικά το φυλάσσετε σε δροσερό, ξηρό μέρος ή στο ψυγείο.

4. Γιαούρτι
Μπορεί να διατηρηθεί τουλάχιστον έξι μήνες μετά την ημερομηνία λήξης. Μάλιστα μπορείτε να αφαιρέσετε το στρώμα της μούχλας και να το καταναλώσετε άφοβα.

5. Σκληρό τυρί
Πολλά είδη τυριών, αν και αντιαισθητικό, είναι καλύτερα να έχουν και τη σχετική… μούχλα. Αυτό ισχύει κυρίως για τα σκληρά τυριά.

6. Γάλα
Αν δεν έχει δυσάρεστη οσμή, ή αν αρχίζει να πήζει, τότε είναι καλό προς κατανάλωση.

7. Αυγά
Αν μπορούν να επιπλέουν σε ένα μπολ με νερό, σημαίνει ότι πιθανότατα έχει βακτήρια και αέρια στο εσωτερικό του. Αν βυθιστεί, τότε είναι καλά για κατανάλωση.

8. Ψωμί
Αν είναι λίγο μπαγιάτικο, μπορείτε να το θερμάνετε μέσα σε ένα φούρνο. Φροντίστε όμως να μην έχει ίχνος μούχλας.

9. Ρύζι
Το ρύζι, αντέχει για αρκετούς μήνες, ακόμα και χρόνια.

10. Φρούτα και λαχανικά
Η κοινή λογική θριαμβεύει: αν δεν έχει μούχλα και δεν είναι πολτώδες, τότε είναι εντάξει.

Γιατί λέμε "σ' έπιασα στα πράσα;"

Γιατί λέμε "σ' έπιασα στα πράσα;"

Οπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του "Λέξεις και Φράσεις Παροιμιώδεις" - εκδόσεις Σμυρνιωτάκης...
την εποχή που η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους δρούσε ο διάσημος λήσταρχος Θεόδωρος Καρράς με τη συμμορία του και είχαν ρημάξει τα σπίτια και τα μαγαζιά.

Η Αστυνομία τούς κυνηγούσε να τους πιάσει, μα ποτέ δεν το κατόρθωνε. Ο Καρράς είχε γίνει το φόβητρο των κατοίκων.

Την εποχή εκείνη, στην Κολοκυνθού των Αθηνών κατοικούσε ο παπα-Μελέτης, για τον οποίο έλεγαν ότι είχε φλουριά με το τσουβάλι και αν και ήταν μεγάλης ηλικίας, ήταν αρκετά δυνατός.

Μια νύχτα ο Καρράς προσπάθησε να μπει στο σπίτι του παπά - Μελέτη όμως ο παπάς πετάχτηκε απο τον ύπνο του και είδε μια σκιά να κινείται ανάμεσα στα πράσα που είχε στην αυλή του.

Ο παπάς έπιασε τον αρχιληστή και τον παρέδωσε στη αστυνομία. Ο κακοποιός ομολόγησε και τους συνεργάτες του, οι οποίοι πιάστηκαν κι εκείνοι.

Από τότε λοιπόν, όταν συμβαίνει κάτι παρόμοιο, λένε συνήθως "τον έπιασαν στα πράσα".